Bij politici zie je het bijna elke dag weer: ze komen uit een vergadering, journalisten staan op de stoep en duwen direct een microfoon onder hun neus met een vraag over wat ze besproken hebben en hoever ze zijn gekomen.
Sommigen vertellen kort wat de stand van zaken is en hoe het allemaal gegaan is en anderen zeggen ‘geen commentaar’.
Op wie stem jij?
Je gelooft eerder iemand die wél commentaar heeft, ook al zegt ie weinig. Een policitus die zegt ‘Eigenlijk zijn we nog geen steek verder gekomen’, wekt toch meer vertrouwen dan eentje die zegt ‘geen commentaar’.
Want als iemand ‘geen commentaar’ geeft... dan heeft ie vaak iets te verbergen. T
och?
Zo gaat het ook met andere mensen en bedrijven die in de media komen. Ook jij kunt in een situatie komen dat je wordt geïnterviewd, voor radio of TV, een krant of een magazine, telefonisch of live. Als de journalist een kritische vraag stelt en jij antwoordt met ‘geen commentaar’, dan kunnen er een paar dingen gebeuren. Bijvoorbeeld het volgende.
De journalist blijft aanhouden en jij blijft volhouden dat je geen commentaar hebt. Dat doet jouw verhaal geen goed. Het doet ook jouw bedrijfsimago geen goed. Het wekt bovendien de ergernis van de journalist, die nu zeker weet dat ie in een wespennest zit te porren, maar er niet achter komt waarom dat wespennest daar zit.
Ook kan het gebeuren dat de journalist er luchtig overheen stapt en het interview, dus jouw verhaal, abrupt ten einde is. Dat is ook jammer. Het kan een negatieve waas over jouw verhaal geven.
Wat moet je dan wel doen, als iemand een vraag stelt waar je niet over wilt praten?
Heel eenvoudig: het beste wat je kunt doen is zeggen waarom je daar niet over wilt praten.
Open, eerlijk en recht voor z’n raap.
Ook als het gaat om kwesties die jouw bedrijf aangaan, maar waarvoor jij niet de juiste persoon bent om daar op in te gaan, dan kun je dat gewoon zeggen. Natuurlijk moet je het niet afschuiven op iemand anders, maar zeggen dat de organisatie daar intern nog niet helemaal uit is. Of dat er een aantal zaken vertrouwelijk zijn, waar nog niet over gepraat kan worden. Of je zegt dat je niet zeker weet wat het antwoord op die vraag is. Dat is allemaal heel acceptabel.
We zien het vaak met beroemdheden, die wat gevraagd worden over hun privéleven. Er zijn er die standaard niet praten over hun privésituatie. Dat accepteert de pers best, als je maar consequent bent, dag en nacht en waar dan ook.
Er zijn ook beroemdheden die een flinke uitglijder hebben gemaakt op persoonlijk vlak, wat algemeen bekend is geworden. Dan antwoorden ze vaak op vragen met ‘geen commentaar’ en blijven dit eindeloos herhalen. Een dag later wordt er dan een nog grotere beerput opengetrokken waarin de pers nog een stapje verder gaat in het blootleggen van iemands verleden. Het beste wat zo’n bekende beroemdheid dan doet is in eerste instantie al zeggen waarom hij of zij hier geen antwoord op kan geven. Dan bespaart hij zich een hoop gedoe en geroddel.
Ook zijn er bijvoorbeeld televisieprogramma’s waarin consumenten hun beklag doen over hoe ze behandeld zijn door een bepaald bedrijf. Er zijn bedrijven die hun verhaal komen doen in de uitzending en het probleem ter plekke oplossen, waardoor ze positief overkomen en de negatieve sfeer direct omkeren. Er zijn ook bedrijven die de redactie laten weten ‘geen commentaar’ te hebben op een dergelijk geval... Blijkbaar willen die dan meedingen naar een Koude Douche of andere Award voor Slechtste Bedrijven van het programma...
Je kunt van alles zeggen (zolang je maar dicht bij je eigen, authentieke zelf blijft) maar zeg nooit ‘geen commentaar’ tegen een verslaggever!
tal zelf is wel even wennen. Ik heb het voor mezelf al een paar keer hardop gezegd, dan schrik ik er straks niet meer zo van als iemand vraagt hoe oud ik ben.
